Αρχική Ενημέρωση Ειδήσεις 2016 Εορτασμός Ήρωα Λάιου
Εορτασμός Ήρωα Λάιου PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 30 Απρίλιος 2018 15:02
Με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε την Τρίτη 20 Μαρτίου 2018 η επέτειος της τελευταίας μάχης της Θεσσαλικής επανάστασης του 1878, για την απελευθέρωση από τους Τούρκους: η μάχη της Ματαράγκας – Πετρομαγούλας – Πύργου Κιερίου. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ματαράγκας του Δήμου Σοφάδων, παρουσία των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών του τόπου.
Το πρωί τελέστηκε Δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ματαράγκας, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριφερσάλων κκ Τιμοθέου. Μετά το πέρας της Δοξολογίας ακολούθησε ομιλία από τον κο Λάϊο Ιωάννη, Μηχανικό, Δημοτικό σύμβουλο Δήμου Δωρίδας.
Ακολούθως εψάλη επιμνημόσυνη δέηση στο ηρώο στην κεντρική πλατεία της Ματαράγκας, όπου και έγινε κατάθεση στεφάνων από τον Αντιπεριφερειάρχη κ. Βασίλη Τσιάκο, το Δήμαρχο Σοφάδων κ. Θάνο Σκάρλο, τον Αστυνομικό Δ/ντη Καρδίτσας Ταξίαρχο κ. Δημ. Γατσουνιά, τον Διοικητή της Πυρ. Υπηρεσίας Καρδίτσας Πυραγό κ. Σωτ. Κορέλα, τον Ανώτατο Διοικητή Φρουράς Καρδίτσας, τον πρόεδρο του ΤΑ Ματαράγκας κ. Ντάφο, εκπροσώπους Εφεδροπολεμιστικών Οργανώσεων και άλλων συλλόγων.
Η τελετή ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του εθνικού ύμνου από τη Φιλαρμονική του Δήμου Καρδίτσας και την απόδοση τιμών από άγημα της Στρατονομίας.

 

Πηγή http://www.karditsanews.gr/tag/ματαράγκα/

Η ομιλία του κο Λάϊο Ιωάννη, Μηχανικό, Δημοτικό σύμβουλο Δήμου Δωρίδας.

140 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑΣ-ΠΕΤΡΟΜΑΓΟΥΛΑΣ ΚΙΕΡΙΟΥ

29 Μαίου 1453. Η Κωνσταντινούπολη, η πρωτεύουσα του Βυζαντινού κράτους, έπεσε στα χέρια των τούρκων. Όλοι πίστευαν ότι ήρθε και το τέλος του ελληνισμού. Όμως οι Έλληνες από την πρώτη στιγμή δεν συμβιβάστικαν με την ιδέα της δουλείας, της σκλαβιάς. Πολλά επαναστατικά κινήματα εκδηλώθηκαν ως τη μεγάλη ώρα του γενικού ξεσηκωμού το 1821.Όταν ξεκίνησε η επανάσταση κανένας από την επίσημη Ευρώπη δεν πίστευε στην επιτυχία του αγώνα. Ο εννιάχρονος όμως σκληρός αγώνας των Ελλήνων ενάντια στους Τούρκους και τους συμμάχους τους Αιγύπτιους, διέψεψαν ίσως και τις προσδοκίες ορισμένων ισχυρών κρατών της επίσημης τότε Ευρώπης. Έτσι με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης στις 21 Ιουλίου 1832 τερματίστηκε ο μεγαλειώδης αγώνας των Ελλήνων που δικαιώθηκαν όχι όμως ανάλογα με τις θυσίες τους. Η μικροψυχία των ισχυρών και οι συμπληγάδες της διπλωματίας τους, αλλά και η εμφύλια διαμάχη και τα σφάλματα των Ελλήνων δεν επέτρεψαν παρά μόνο τη δημιουργία, στην άκρη της βαλκανικής χερσονήσου μικρού Ελληνικού κράτους αποτελούμενο από την Πελλοπόνησο, τη Στερεα Ελλάδα, τις Κυκλάδες και τις Σποράδες. Στις 750.000 χιλιάδες των κατοίκων του αντιστοιχούσε τριπλάσιος αριθμός αλύτρωτων που διαβιούσαν ακόμα μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο αγώνας για την λευτεριά των αλύτρωτων αδελφών ξεκίνησε αμέσως. Μέσα στη μεγάλη δίνη του Ανατολικού ζητήματος, του ανταγωνισμού δηλαδή των ισχυρών της Ευρώπης να αποκτήσουν εδάφη ή επιρροή στη δοκιμαζόμενη από οικονομική και πολιτική κρίση Οθωμανική αυτοκρατορία, αναπτέρωναν το ηθικό των αλύτρωτων Ελλήνων και ξεσηκώνονταν κατά του δυνάστη σε ηρωικές επαναστάσεις από την Κρήτη και τα νησιά ως τη Θεσσαλία, την Ηπειρο και τη Μακεδονία. Στα 1875-1878 το Ανατολικό ζήτημα εισέρχεται σε νέα περίοδο κρίσης. Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στη Τουρκία και ο Ρωσικός στρατός καταλαμβάνει την Ανδριανούπολη (Ιανουάριος 1878) και οδεύει προς Κωνσταντινούπολη. Ο κίνδυνος πανσλαβισμού της βαλκανικής είναι προ των πυλών όπως αυτό αποδεικνύεται με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου(3 Μαρτίου 1878) που την υπαγόρευσαν οι Ρώσοι στην ηττημένη Οθωμανική αυτοκρατορία.
Η μεγάλη κρίση στα βαλκάνια βρήκε την Ελλάδα απροετοίμαστη και να κατατρίβεται σε μικροκομματικά ζητήματα. Οι τρεις Ελληνικές κυβερνήσεις από την αρχή της κρίσης το Μάϊο του 1877 υπακούοντας στις Αγγλικές πιέσεις κρατούσαν την Ελλαδα ουδέτερη. Αλλα η εθνική φιλοτιμία τραυματίστηκε, γιατί οι Σλάβοι έλυναν οριστικά το ανατολικό ζήτημα χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τον Ελληνικό παράγοντα. Η νέα κυβέρνηση Κουμουνδούρου που σχηματίστηκε τον Ιανουάριο του 1878 προσπάθησε να ξεσηκώσει επαναστάσεις στην Κρήτη, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και στη νότια και δυτική Μακεδονία. Ο υπουργός των εξωτερικών Θεόδωρος Δηλιγιάννης δήλωσε ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να καταλάβει με στρατό τις Ελληνικές επαρχίες της Τουρκίας με σκοπό να προστατεύσει τους χριστιανούς κατοίκους τους από τις βίαιες πράξεις των Τούρκων. Τότε Ελληνικός στρατός με επικεφαλής το Σκαρλάτο Σούτσο μπήκε στο Τουρκικό έδαφος και έφτασε ως το Δομοκό που τον κατέλαβε. Οι Έλληνες κινήθηκαν πολύ αργά γιατί στο μεταξύ έγινε ανακωχή Ρωσίας-Τουρκίας. Η Τουρκία αποσύροντας στρατεύματα από το μέτωπο(Ανατολική Θράκη) τα έστειλε στις επαναστατημένες περιοχές της Θεσσαλίας και της Ηπείρου. Παράλληλα οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις κυρίως η Αγγλία απαίτησαν από την Ελλάδα να αποσύρει άμεσα τα στρατεύματά της. Πράγματι η Ελληνική κυβέρνηση υποχώρησε, ο Ελληνικός στρατός οπισθοχώρησε. Οι αλύτρωτοι όμως αδελφοί στη Θεσσαλία και Ήπειρο είχαν ξεσηκωθεί και κινδύνευαν από βίαϊο αφανισμό από τον Τουρκικό στρατό.
Και τότε η αδάμαστη ψυχή του Τερτίπη, του Λάϊου και των συναγωνιστών τους δεν αποδέχτηκαν το μοιραίο. Πάνω από τις διαταγές για υποχώρηση τέθηκε το καθήκον για απελευθέρωση πάτριων εδάφων και την υπεράσπιση των υπόδουλων αδελφών. Όπως η Αντιγόνη στην αρχαία τραγωδία έβαλε των αιώνιο και απαρασάλευτο ηθικό νόμο πάνω από τον ανθρώπινο νόμο του Κρέοντα έτσι και ο Τερτίπης με το Λάϊο και πάνω από 30 και πλέον υπαξιωματικοί που ήταν η ηγεσία κ η ψυχή της επανάστασης στη Δυτική Θεσσαλία, με αναφορά τους στη διοίκηση δήλωσαν ότι θα επιτελέσουν πρώτα το ιερό καθήκον προς την πατρίδα και κατόπιν θα επιστρέψουν να δικαστούν ως ''λιποτακτες'' όσοι επιζήσουν-και ρίχνονται στον ιερό αγώνα. Ατρόμητοι αλλά πειθαρχημένοι, ελευθερώνουν τα χωριά δίνοντας ελπίδα και εμπνέοντας τους κατοίκους. Στη νικηφόρα μάχη της Σέσκλιζας, το Φεβρουάριο του 1878 ενάντια σε τετραπλάσιους εχθρούς, ο Λάϊος και ο Τερτίπης έδειξαν απαράμμιλη στρατηγική, θάρρος και σύμπνοια.
Αποφασιστικής και τεράστιας σημασίας για την εξέγερση στη Δυτική Θεσσαλία ήταν η μάχη της Ματαράγκας-Πετρομαγούλας Κιερίου.Ο αγώνας φαινόταν άνισος. Οι Τούρκοι ήταν πάνω από 5000 με ιππικό και πυροβόλα και έρχονταν από τη Λάρισα και από Καρδίτσα. Οι επαναστάτες γύρω στους 800 οχυρώθηκαν στη γραμμη Ματαράγκα-Πετρομαγούλα-Σοφάδες-Λουτρό. Ημάχη ξεκίνησε στις 6 το πρωί στις 21 Μαρτίου 1878.Ο Τερτίπης με 18 μόνο άντρες στη γέφυρα του Αμπάζ Αγά αντιμετώπισε με άφθαρτο ηρωισμό πάνω από 10 πολυάριθμες εχθρικές εφόδους, μέχρι που τελείωσαν οι σφαίρες του. Υποχώρησαν συντεταγμένα προς την Πετρομαγούλα. Οι 120 μαχητές της Ματαράγκας υπό τον Θεμιστοκλή Λάζο πολέμησαν ηρωικά με τους χιλιάδες εχθρών από τη Λάρισα, αλλά ο αγώνας ήταν άνισος και υποχώρησαν πολεμώντας. Ο Λάϊος με 60 μόνο παλικάρια, αντιμετώπισε τον κύριο όγκο των χιλιάδων Τούρκων της Καρδίτσας στο λόφο της Πετρομαγούλας. Η μάχη ήταν ηρωική και προς το μεσημέρι ο Λάϊος έπεσε μαχόμενος ηρωικά. Ο Τερτίπης βρήκε τον πολυαγαπημένο του φίλο νεκρό και ξέσπασε σε λυγμούς. Με αδάμαστη θέληση, γεμάτος οργή, ανέλαβε αμέσως την διεύθυνση της μάχης, ενώ προς το λόφο είχαν συμπτυχθεί όλες οι δυνάμεις των αγωνιστών αντιμέτωπες με το σύνολο χιλιάδων νεκρών. Καταφθάνουν γύρω στις 3.00 η ωρα Τουρκικές ενισχύσεις από τα Φάρσαλα και διατάσουν νέα επίθεση για την κατάληψη του λόφου.Η μάχη γίνεται πολύ κρίσιμη. Ξαφνικά ανέλπιστη δύναμη 100 ανδρών καταφθάνει από το Μοσχολούρι. Τότε ο Τερτίπης διέταξε αντεπίθεση. Ορμούν με τις λόγχες τους φονεύοντας τους πρώτους επιτιθέμενους. Ανέτρεψαν με ορμή τις εχθρικές γραμμές και υπερφαλάγγισαν το δεξιό των Τούρκων που άρχισαν να υποχωρούν. Το βράδυ στις 8.00 η υποχώρηση των Τούρκων προς την Καρδίτσα ήταν γενική αφήνοντας 800 και πλέον νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
Η νίκη της Ματαράγκας προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και έγιναν εκτενείς αναφορές στον Ελληνικό και ξένο τύπο. Ο στρατηγός και βουλευτής Πάνος Κορωναίος που επισκέφτηκε τα πεδία των μαχών σε ομιλία του στη βουλή στις 8 Νοεμβρίου 1878 έλεγε "700κόσιους ανυπόδητους, πεινασμένους και χωρίς επαρκή πολεμοφόδια, οδήγησαν στην μάχη, οι καλύτεροι στρατηγοί, εναντίον οκταπλασίων εχθρών και ενίκησαν".
Μπορεί να ειπωθεί ότι οι νίκες στη Δυτική Θεσσαλία, διέσωσαν την τιμή και την υπόληψη της χώρας, ενώ αναπτέρωσαν το ηθικό των Θεσσαλών, μετά την αιματηρή καταστολή της επανάστασης στην ανατολική Θεσσαλία. Με την επιτυχή επανάσταση στη Δυτική Θεσσαλία συμμετείχε και η Ελλάδα στο συνέδριο του Βερολίνου (τον Ιούνιο του 1878)στο οποίο αποφασίστηκε η απελευθέρωση της Θεσσαλίας και ακυρώθηκαν οι δυσμενοίς για την αλύτρωτη Ελλάδα (Μακεδονία-Θράκη)ρυθμίσεις της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Η είδηση για την επιστροφή των 400 επαναστατών ξεσήκωσε τους κατοίκους της Φθιώτιδας. Παντού ζητοκραύγαζαν και τους αποθέωναν. Η διοίκηση όμως τους αφόπλισε πριν την Λαμία και σχεδίασε στρατοδικεία για λιποταξία και βαριές τιμωρίες. Ο λαός όμως με πρωτοφανείς εκδηλώσεις τους τίμησε ως ήρωες. Τους ανέβασε στο βάθρο των ηρώων, τους ύμνησε με Δημοτικά τραγούδια και ιδιαίτερα τον ηρωικό θάνατο του Λάϊου. Ο Γεώργιος Λάϊος γέννημα θρέμα της Ποτιδάνειας(τότε Παλιοξάρι) γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1840. Μεγαλώνει μέσα σε ένα περιβάλλον ηρωικό, αφού πάνω από 120 συγχωριανοί του ήταν αγωνιστές στη μεγάλη Εθνεγερσία του 1821. Μεγαλώνει, ακούγωντας ιστορίες από τους αγώνες για την λευτεριά. Οπλαρχηγός ο Τριαντάφυλλος Αποκορίτης, Κονδύλης, Γκέκας που πολέμησαν πλάϊ στον Καραϊσκάκη, τον Τζαβέλα κ.α. Έτσι ο νεαρός Λάϊος εντάχθηκε στο στρατό ως εθελοντής. Μαζί του στον αγώνα στην Δυτική Θεσσαλία βρίσκουμε επτά υπαξιωματικούς καταγόμενους από το Παλιοξάρι - Ποτιδάνεια. Απέναντι από το Παλιοξάρι στο Αβορίτη γεννήθηκε ο στρατηγός Γιάννης Μακρυγιάννης. Γράφει στα απομνημονεύματά του''Πατρίς να μακαρίζεις όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν δια σένα να σ'αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλην μιαν φορά ελεύτερη πατρίδα, Όλους αυτούς να τους μακαρίζεις. Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους όπου πρωτοθυσιάστηκαν εις την Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων, κ'εκείνους όπου αποφασίστηκαν και κλειστήκαν σε μια μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη εις το χάνι της Γραβιάς, και εκείνους όπου λιώσανε τόση Τουρκιά και πασάδες εις τα Βασιλικά, και εκείνους που αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια εις την λαγκάδα του Μακρυνόρου όπου πολέμησαν συγχρόνως σε αυτές τις δύο θέσεις, ό που είναι τα κλειδιά σου, ένα η πόρτα του Μακρυνόρου και τ'άλλο των Θερμοπυλών''
Πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια του και σήμερα που τιμούμε την ηρωική εξέγερση στη Δυτική Θεσσαλία το 1878. Αιώνια η μνήμη σε σένα αδελφέ στον τίμιο που έπεσες αγώνα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΪΟΣ

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 30 Απρίλιος 2018 15:04