Αρχική Ενημέρωση Ειδήσεις 2016 Έρημα σχολειά, έρημα χωριά
Έρημα σχολειά, έρημα χωριά PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 17 Σεπτέμβριος 2017 09:16

Τη Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017 τελέσθηκε σε όλα τα σχολεία ο καθιερωμένος αγιασμός που σηματοδοτεί την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Στην ιστοσελίδα karteria στο ακόλουθο link : https://karteria1.blogspot.gr/2017/09/blog-post_91.html πέσαμε πάνω σε ένα συγκινητικό φωτογραφικό αφιέρωμα του κ. Βαγγέλη Πετσωτά. ( αξίζει τον κόπο να το αναζητήσετε στο διαδίκτυο). Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα αποθανατίζονται τα σχολικά κτίρια χωριών της Φωκίδας , κυρίως δημοτικά σχολεία και ανάμεσά τους και το σχολείο στην Ποτιδάνεια, που δεν άνοιξαν ούτε φέτος. Ανάμεικτα συναισθήματα κατέκλυσαν όσους είδαν το αφιέρωμα. Αναμνήσεις από ανέμελα χρόνια, αλλά και εικόνες ερημιάς και εγκατάλειψης. Τα σχολεία της ορεινής Φωκίδας κυρίως έδειξαν το δρόμο που έχουν πάρει τα χωριά μας. Το δρόμο της ερημοποίησης. Σχολεία που έκλεισαν σημαίνει χωριά που εγκαταλείφθηκαν από κατοίκους. Πόρτες που έκλεισαν,  δεν είναι εύκολο να ξανανοίξουν. Όταν τα νηπιαγωγεία, τα Δημοτικά, όταν τα σχολεία κλείνουν σιγά σιγά -  το ένα μετά το άλλο ο ήχος τους χάνετε στην βοή της καθημερινότητας μας μαζί με μία όποια αφορμή. Δεν χρειάζεται να γράψουμε για τις αιτίες. Η αγωνία των κατοίκων να βρουν μια καλύτερη ζωή στις πόλεις από αυτήν που τους προσέφεραν τα ορεινά χωριά. Η αστικοποίηση, η αστυφιλία.

Για να ευθυμήσουμε λιγάκι , παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο « Ο Καπεταν Μιχάλης» του Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο περιγράφεται η πρώτη μέρα στο σχολείο του νεαρού πρωταγωνιστή. Σε όσους μεγαλύτερους σε ηλικία το διαβάσουν θα εγερθούν μνήμες από τα παιδικά τους χρόνια και από το σκληρό παιδαγωγικό σύστημα στο οποίο επικρατούσε ως παιδαγωγικό μέτρο η βίτσα- βέργα και το ξύλο. Οι νεότεροι θα συνειδητοποιήσουν πόσες αλλαγές έχουν σημειωθεί στην εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια και θα νιώσουν ευτυχισμένοι που δεν πήγαν σχολείο τότε……

«Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ’ έναν κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα για το σχολείο, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι. Η μητέρα μου είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό, να τον μυρίζομαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισής μου στο λαιμό.

– Με την ευχή του Θεού και με την ευχή μου… μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι.

Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο, μα το χέρι μου ήταν βαθιά σφηνωμένο στη χούφτα του πατέρα μου κι αντρειευόμουν. Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ- Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιά αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα, το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή χούφτα.

Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάιδεψε. Τινάχτηκα, ποτέ δε θυμόμουν να μ’ είχε χαϊδέψει. Σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:

– Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος. Κάμε το σταυρό σου.

Ο δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι, κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα, μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο.

– Ετούτος είναι ο γιος μου, του ‘πε ο πατέρας μου.

Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη χούφτα του και με παράδωσε στο δάσκαλο.

– Το κρέας δικό σου, του ‘πε, τα κόκαλα δικά μου, μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο.

– Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη, έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα.»

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, καλή πρόοδο και να βάλουν στόχο να πετύχουν όλα τους τα όνειρα , όλους τους τους στόχους. Να μην κάνουν καμιά έκπτωση.

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 17 Σεπτέμβριος 2017 09:20